Er wordt door tegenstanders van de doodstraf wel eens gezegd dat een staat door een moordenaar te executeren zichzelf tot het niveau van de moordenaar verlaagt. Ik leid daaruit af dat deze mensen geen ethisch onderscheid zien tussen het doden van een kindermoordenaar en het doden van een kind, om maar meteen het meest illustratieve voorbeeld te kiezen.

Ik heb persoonlijk geen enkel ethisch probleem met de doodstraf. Ik ben toch een overtuigd tegenstander van de doodstraf omwille van welgeteld één reden: de onomkeerbaarheid van die straf. Een staat die de doodstraf uitvoert zal vroeg of laat een onschuldige terechtstellen. In de USA zijn daar welbekende voorbeelden van. De wetenschap dat de staat onschuldige personen terecht zou stellen is een ondraaglijke gedachte en voldoende reden om de doodstraf niet uit te voeren.

Men komt dan in de verleiding onderscheid te maken tussen gevallen waarin we écht zeker zijn en andere gevallen. Maar een juridische staat kan dat onderscheid niet maken; het impliceert namelijk automatisch dat je ook mensen veroordeeld van wiens schuld je niet écht zeker bent. Vrijwillige euthanasie van tot levenslange opsluiting veroordeelde criminelen lijkt me bespreekbaar maar nauwelijks een politiek thema.