De abortuskwestie is een afweging tussen het recht van een vrouw om te beslissen wat er met haar eigen lichaam gebeurt, en het recht van het ongeboren kind. Voor beide rechten zijn er zeer goede argumenten, en zoals altijd wanneer de rechten van de ene persoon strijdig zijn met die van de andere is er geen ideale oplossing.

Ik moet bekennen dat ik vroeger te gemakkelijk de pro-abortus kant koos, al had ik altijd respect voor wie tegen was. Ik was pro vanuit de foutieve mening dat abortussen enkel uitgevoerd worden op hoopjes cellen die nog geen mens zijn. Toen ik meer leerde over de ontwikkeling van een ongeboren kind en over de bestaande wetgevingen heb ik m'n mening moeten bijstellen.

Gezonde moeder en kind

Laat ons eerst de situatie bekijken waarin zowel moeder als kind het goed stellen en geen complicaties verwacht worden. In die omstandigheden is abortus in België en Frankrijk nu toegelaten tot 12 weken, en in Nederland zelfs tot 24 weken.

Een foetus van 24 weken heeft armen en benen, ogen en lippen, zuigt op zijn duimpjes, reageert op impulsen en kan stemmen horen. Abortus op zo'n foetus staat naar mijn gevoel niet ver van moord.

Het lijkt me ook compleet onnodig om abortus in zo'n late fase toe te laten om het recht van de vrouw over haar eigen lichaam te respecteren. Een vrouw kan al na 4 weken weten dat ze zwanger is. Wie het na 10 weken nog niet weet wil het gewoon niet weten. Om elke vrouw de keuze te laten of ze een zwangerschap al dan niet wil voldragen hoeven we dus enkel abortus tot 10 weken toe te laten, eventueel met wat extra tijd om de zaak te regelen. De huidige Belgische wetgeving van 12 weken lijkt me een beetje te ruim maar al bij al zeer goed.